Ik hou van Ferrari. Diep, oprecht, zonder voorbehoud. Ik heb het Ferrari logo als mural in mijn woning gemaakt. Ik draag een horloge van het merk. Als ik een Ferrari teken, is dat geen opdracht. Dat is een eer.
De 250 GTO waar ik op dit moment aan werk, is misschien wel het mooiste wat ooit uit Italië is gekomen. Een auto die je niet tekent. Die je ervaart. Elke lijn is een beslissing. Elke curve heeft een reden. Pininfarina begreep dat. Ferrari begreep dat. Decennialang.
Tot nu.
De Ferrari Luce is de nieuwe elektrische Ferrari. Vijf zitplaatsen. Geen SUV, zegt Ferrari zelf. Maar wel een vijfzits familieauto die rijdt op een platform dat een beetje dikke Tesla in de 0-100 verslaat. Een actieradius die wordt overtroffen door een BMW iX3. Dat zijn cijfers waar ze zich al voor zouden moeten schamen. En dan nog snap ik het. Elektrisch heeft zijn plaats. Maar een Ferrari moet de snelste zijn. De beleving van het rijden moet je terugzien als hij stilstaat. Niet een Tonka speelgoedauto van Ken en Barbie uit de jaren 70 in een kek blauw kleurtje.
Een Ferrari moet een Ferrari zijn, waar Enzo trots op zou zijn.
Wat ik niet snap is dit: waarom niet de strijd aangaan met de echte grote jongens? Een Rimac. Een Lucid Air. Een Pininfarina Battista met 1900 pk en een 0-100 tijd van minder dan 2 seconden. Auto’s die bewijzen dat elektrisch en buitengewoon niet elkaars tegenpolen zijn. Waarom niet dáár naast willen staan? Waarom kiezen voor het middenveld? Waarom concurreren met een KIA EV6, en dat niet eens kunnen, want wie koopt er in hemelsnaam dit voor 650.000 dollar. Geen Ferrari-liefhebbers. Investeerders misschien, die hopen er ooit meer voor te krijgen. Maar die tellen niet mee.
Ik ben visueel artiest. Ik bestudeer vormen. Ik interpreteer wat een ontwerp wil zeggen. Wanneer een ontwerp niets te zeggen heeft, hoef ik er niets mee.
De voorkant combineert de charme van een golfkarretje met een luchtinlaat die eruitziet als de mond van een Gremlin. De achterkant lijkt op wat er overblijft als iemand de achterzijde van een Modena in een 3D geprinte doos stopt en als referentie een kermisauto heeft gebruikt. De wielen zien eruit alsof ze van een BYD uit 2001 zijn gehaald. Het interieur heeft een beweegbaar scherm dat eruitziet als een Apple Watch op steroïden, met daarnaast een handgreep die je eerder verwacht in een zorginstelling dan in een auto van 650.000 dollar. Het enige dat ik herkende was de Manettino op het stuur. Alsof ze zelf wisten dat ze anders compleet het contact zouden verliezen.
De F8. De 296. De SF90. Moderne Ferrari’s, stuk voor stuk. Ik vind ze prachtig. De spanning in de carrosserie, de manier waarop licht over de oppervlakte beweegt, de manier waarop elk detail een functie heeft in zijn aerodynamisch ontwerp. Dat is Ferrari. Dat is wat het merk al tientallen jaren onderscheidt van alles wat er anders op de wereld rijdt. Ik begin er elke keer met hetzelfde gevoel aan: dit is een auto die iets wil zeggen. Die vraagt om vastgelegd te worden.
De Luce vraagt dat niet. Het stoot af.
Fabio en John stonden op het podium en spraken over een nieuwe designtaal. Over visie. Over de toekomst. Het was designers geleuter, zeg ik je. Iets mooi praten wat niet mooi is. Een banaan met ducttape op een muur is geen kunst als we het kunst noemen. Ik heb het een paar keer opnieuw bekeken, omdat ik mezelf wilde dwingen iets te zien wat ik miste. Iets wat de intentie verklaart. Iets wat de keuzes rechtvaardigt. Niets. Dit had een Lynk & Co kunnen zijn. Niets tegen Lynk & Co, alhoewel, maar die heeft zijn plek in de markt. Die plek is niet 650.000 dollar en de erfenis van Enzo Ferrari. Een Lada Niva heeft meer esthetische samenhang dan dit ontwerp.
Dit is geen kwestie van smaak. Dit is een kwestie van identiteit. Ferrari heeft zichzelf verloochend.
En daarom is dit de enige post die ik ooit over de Luce zal schrijven. Niet omdat ik er te weinig over te zeggen heb. Maar omdat ik er niets in zie wat de moeite waard is om te bewaren. Elke tekening die ik maak, is een keuze. Een statement dat dit de moeite waard is. Dat dit iets heeft wat blijft. De Luce heeft dat niet. Ik zet er geen potlood in.
Ferrari kan veel zijn. Klassiek, modern, wild, verfijnd, elektrisch, dat maakt me niet uit. Maar het moet Ferrari zijn.
Dit is het niet.
Het is stupide. Of zoals we vanaf nu in het Italiaans zeggen: Luce-ide.
Wil je weten waarom ik zo van Ferrari hou? Ik vertel het in Studio Diaries aflevering 3: https://youtu.be/L0VefM3FWr0?is=71nVo_JNC5Cymdtt
De Ferrari Luce. Ik kan er niet bij.
Ik hou van Ferrari. Diep, oprecht, zonder voorbehoud. Ik heb het Ferrari logo als mural in mijn woning gemaakt. Ik draag een horloge van het merk. Als ik een Ferrari teken, is dat geen opdracht. Dat is een eer.
De 250 GTO waar ik op dit moment aan werk, is misschien wel het mooiste wat ooit uit Italië is gekomen. Een auto die je niet tekent. Die je ervaart. Elke lijn is een beslissing. Elke curve heeft een reden. Pininfarina begreep dat. Ferrari begreep dat. Decennialang.
Tot nu.
De Ferrari Luce is de nieuwe elektrische Ferrari. Vijf zitplaatsen. Geen SUV, zegt Ferrari zelf. Maar wel een vijfzits familieauto die rijdt op een platform dat een beetje dikke Tesla in de 0-100 verslaat. Een actieradius die wordt overtroffen door een BMW iX3. Dat zijn cijfers waar ze zich al voor zouden moeten schamen. En dan nog snap ik het. Elektrisch heeft zijn plaats. Maar een Ferrari moet de snelste zijn. De beleving van het rijden moet je terugzien als hij stilstaat. Niet een Tonka speelgoedauto van Ken en Barbie uit de jaren 70 in een kek blauw kleurtje.
Een Ferrari moet een Ferrari zijn, waar Enzo trots op zou zijn.
Wat ik niet snap is dit: waarom niet de strijd aangaan met de echte grote jongens? Een Rimac. Een Lucid Air. Een Pininfarina Battista met 1900 pk en een 0-100 tijd van minder dan 2 seconden. Auto’s die bewijzen dat elektrisch en buitengewoon niet elkaars tegenpolen zijn. Waarom niet dáár naast willen staan? Waarom kiezen voor het middenveld? Waarom concurreren met een KIA EV6, en dat niet eens kunnen, want wie koopt er in hemelsnaam dit voor 650.000 dollar. Geen Ferrari-liefhebbers. Investeerders misschien, die hopen er ooit meer voor te krijgen. Maar die tellen niet mee.
Ik ben visueel artiest. Ik bestudeer vormen. Ik interpreteer wat een ontwerp wil zeggen. Wanneer een ontwerp niets te zeggen heeft, hoef ik er niets mee.
De voorkant combineert de charme van een golfkarretje met een luchtinlaat die eruitziet als de mond van een Gremlin. De achterkant lijkt op wat er overblijft als iemand de achterzijde van een Modena in een 3D geprinte doos stopt en als referentie een kermisauto heeft gebruikt. De wielen zien eruit alsof ze van een BYD uit 2001 zijn gehaald. Het interieur heeft een beweegbaar scherm dat eruitziet als een Apple Watch op steroïden, met daarnaast een handgreep die je eerder verwacht in een zorginstelling dan in een auto van 650.000 dollar. Het enige dat ik herkende was de Manettino op het stuur. Alsof ze zelf wisten dat ze anders compleet het contact zouden verliezen.
De F8. De 296. De SF90. Moderne Ferrari’s, stuk voor stuk. Ik vind ze prachtig. De spanning in de carrosserie, de manier waarop licht over de oppervlakte beweegt, de manier waarop elk detail een functie heeft in zijn aerodynamisch ontwerp. Dat is Ferrari. Dat is wat het merk al tientallen jaren onderscheidt van alles wat er anders op de wereld rijdt. Ik begin er elke keer met hetzelfde gevoel aan: dit is een auto die iets wil zeggen. Die vraagt om vastgelegd te worden.
De Luce vraagt dat niet. Het stoot af.
Fabio en John stonden op het podium en spraken over een nieuwe designtaal. Over visie. Over de toekomst. Het was designers geleuter, zeg ik je. Iets mooi praten wat niet mooi is. Een banaan met ducttape op een muur is geen kunst als we het kunst noemen. Ik heb het een paar keer opnieuw bekeken, omdat ik mezelf wilde dwingen iets te zien wat ik miste. Iets wat de intentie verklaart. Iets wat de keuzes rechtvaardigt. Niets. Dit had een Lynk & Co kunnen zijn. Niets tegen Lynk & Co, alhoewel, maar die heeft zijn plek in de markt. Die plek is niet 650.000 dollar en de erfenis van Enzo Ferrari. Een Lada Niva heeft meer esthetische samenhang dan dit ontwerp.
Dit is geen kwestie van smaak. Dit is een kwestie van identiteit. Ferrari heeft zichzelf verloochend.
En daarom is dit de enige post die ik ooit over de Luce zal schrijven. Niet omdat ik er te weinig over te zeggen heb. Maar omdat ik er niets in zie wat de moeite waard is om te bewaren. Elke tekening die ik maak, is een keuze. Een statement dat dit de moeite waard is. Dat dit iets heeft wat blijft. De Luce heeft dat niet. Ik zet er geen potlood in.
Ferrari kan veel zijn. Klassiek, modern, wild, verfijnd, elektrisch, dat maakt me niet uit. Maar het moet Ferrari zijn.
Dit is het niet.
Het is stupide. Of zoals we vanaf nu in het Italiaans zeggen: Luce-ide.
Wil je weten waarom ik zo van Ferrari hou? Ik vertel het in Studio Diaries aflevering 3: https://youtu.be/L0VefM3FWr0?is=71nVo_JNC5Cymdtt
Dit delen:
Maurice