De Maandagmorfose

Maandagochtend. In mijn leven als senior IT- en AI-consultant betekent dit meestal een razendsnelle start. Laptops klappen open, Teams-meldingen pingelen onafgebroken en de agenda vult zich met complexe, abstracte problemen die opgelost moeten worden. Maar vandaag is anders. Sinds ik mijn maandagen als Kunstdag ben gaan zien, voelt het alsof mijn weekend drie dagen duurt. Het digitale lawaai blijft achter een gesloten deur.

Ik haast me niet. Ik word ontspannen wakker, pak een koffie en trek comfortabele kleding aan. Mijn studio is thuis en mijn ezel staat klaar. Er hangt een bijzondere stilte als ik het licht en de camera aanzet om het timelapse-proces vast te leggen. Geen vergaderingen, geen projectrapporten. Alleen ik, het grafiet en het potloodwerk waar ik aan werk.

Omdat ik alleen op maandagen zo teken, kan een werk weken duren om af te maken. Ik heb geleerd dat tempo te omarmen. Het is een rijpingsproces, net zoals een goede wijn tijd nodig heeft om zijn hoogtepunt te bereiken. In het bedrijfsleven moet alles direct. Hier vraagt het papier om een andere vorm van volharding. Soms breng ik wel veertig lagen pigment aan voordat een oppervlak echt begint te leven. Deze traagheid is geen gebrek aan vooruitgang, het is de enige manier om de diepte te bereiken die ik zoek.

Diepte zie je vooral terug in hoe ik de achtergrond behandel. Ik zie de omgeving van de auto vaak als de baslijn in een nummer. Als je naar muziek luistert, merk je de bassist misschien niet bewust op, maar als die stopt, voelt de melodie ineens dun en kwetsbaar. De auto is mijn melodie, maar de achtergrond, zoals de structuur van de weg of het reliëf van een veld, geeft het gewicht. Zonder die stevige baslijn van duizenden bewuste streken heeft de auto geen houvast. Het zou slechts een vorm op papier zijn, geen verhaal in een moment.

Op deze manier werken, met focus op die duizenden kleine puntjes en streepjes, creëert een moeiteloze flow. De dag gaat voorbij op het geluid van een podcast op de tv, die mijn analytische geest bezighoudt terwijl mijn handen het werk doen. In IT jagen we altijd de toekomst na. Aan de ezel vang ik iets tijdloos. Als de avond valt, bekijk ik de timelapse-opnames. Het zien ontstaan van de machine uit het witte papier is ongelooflijk bevredigend. Het is het bewijs van een goed bestede dag.

Als dinsdag arriveert en de digitale storm terugkeert, ben ik een ander mens. Ik draag de rust van de studio mee in mijn vergaderingen. Die balans maakt me een betere consultant omdat ik de discipline heb geoefend om beter te kijken. Ik heb geleerd dat de ziel van een auto, en misschien van onszelf, niet te vinden is in de haast. Die zit in de details.

Als ik tijdens de week langs mijn studio loop en de voortgang op de ezel zie, word ik eraan herinnerd dat de beste verhalen de verhalen zijn die je niet probeert te haasten. Dat zijn de verhalen die je onthoudt, de momenten in het leven waarin kunst ons herinnert aan het leven dat we leiden en waarom. Wij zijn vertellers. Zo vertel ik mijn verhalen, en via de commissies die ik maak, vertel ik ook die van jou. Is dat niet prachtig?

De Tijdreiziger op de Achterbank
De kunst van schaduw: tekenen wat je ziet, niet wat je denkt

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *